Geknipt voor kistjes

Het volgende verhaal is waargebeurd. Wat je gaat lezen is niet ontsproten aan het brein van een griezelverteller, maar komt uit de mond van de vrouw die het heeft meegemaakt, lang geleden toen ze nog een jongedame was van een jaar of twintig. Ik besloot het hele verhaal op te schrijven, rauw en ongecensureerd, zoals het werkelijk is gegaan. Het is geen vrolijk verhaal dus bereidt je voor op schuttingtaal, schokkende 'beelden' en weinig dat aan de verbeelding wordt over gelaten...

Een klein kamertje. Twee kunststof stoelen en 'n tafeltje. Ze was bang voor wat haar stond te gebeuren, bang voor wat ze met haar zouden gaan doen, maar ze realiseerde zich dat ze dapper moest zijn en droogde haar zweterige handen af aan haar spijkerbroek. De plek in haar bovenbeen waar ze haar die injectie hadden gegeven deed pijn en ze vroeg zich af wanneer de drug zou gaan toeslaan en wat het met haar zou doen. Er was haar niets verteld. Ze keek om zich heen. Witte muren. Een witte deur. Alles wit, wit, wit, mooi toch, al dat wit, wit, wit en loom zakte ze een beetje onderuit op haar stoel. Het spul begon te werken. Halleluja, ze werd er vrolijk van, en daarom kon het haar niks schelen toen ze haar kwamen halen. De gang golfde in zwart/witte tegels voor haar uit, als een dansend lint, en ze zakte giechelend door haar benen. Holy shit. Iemand ving haar op en bracht haar naar een andere kamer. Deze was veel groter. En donkerder. Maar dat verbeeldde ze zich misschien? Ze werd naar een grote zwarte stoel geloosd en voor haar nam een blonde man plaats op een kruk. Hij begon tegen haar te lullen met een Duits accent en ze snapte geen hol van wat hij zei. Ze was zo stoned als een garnaal. Gefascineerd keek ze naar de enorme injectiespuit die hij in zijn hand had. Het was zo gebeurd en ze proefde bloed achter in haar keel. De blonde man begon opnieuw te lullen en het duurde even voor ze in de gaten kreeg dat er nog drie anderen in de kamer waren, die blijkbaar ergens verstopt op instructies hadden staan wachten. Zodra de eerste haar bij haar arm greep en haar vast duwde in die grote zwarte stoel begon de wereld weer helder te worden. De tweede greep haar linker arm vast en de derde ging achter haar staan terwijl hij haar hoofd stevig naar achteren in de hoofdsteun van de stoel drukte. Tegenover haar schoof de blonde man naar voren, met zijn benen duwde hij haar knieën uit elkaar, en kwam nog dichterbij zitten, gewapend met een of ander chirurgisch stuk gereedschap, wat hij naar haar mond bracht. What the fuck gebeurde hier? Wat was die kerel in vredesnaam van plan met haar te doen? Zijn drie assistenten hielde haar stevig vast, ze kon geen kant op, ze zat klem. Godskolere! De hel brak los in haar keel toen ze kokhalzend een misselijkmakend scheuren voelde en die paar seconden leken een eeuwigheid van pijn.  Vuile, vuile sadist! Ze spuugde bloed en nog iets anders in een metalen bakje dat snel werd weggezet want de man die ze inmiddels dacht te herkennen als nazi arts duwde zijn marteltuig alweer in haar mond. Nu wist ze wat er ging komen en elke laatste spoortje verdovend middel werd vervangen door tig keer zoveel spoortjes adrenaline. Weer voelde ze al kokhalzend dat verschrikkelijke scheuren. Allemachtig, wat een pijn, alsof haar keel door de bliksem werd getroffen, een woeste, snijdende hitte, alsof gloeiend ijzer een gat achter in haar keel brandde en ze schopte, ze schopte, haar kistjes met stalen neuzen, zó tegen de schenen van de nazi aan. Motherfucker! Ze bleef schoppen net zolang tot hij klaar was en ze opnieuw in een bakje moest spugen. Rood, ze spuugde rood, en zonder geluid, stil rolden de tranen over haar wangen.

En zo, lieve lezers, werden mijn keelamandelen geknipt.

Het was 1983 en vanwege klachten die niet over gingen leek het de kno arts in het OLVG het beste om mijn keelamandelen te laten knippen.  Ik zag het niet zo zitten maar ik raakte om de haverklap mijn stem kwijt, soms voor dagen, en ik wist het ook niet meer. Er was niets mis met mijn stembanden, het kwam niet door een allergie, zeiden ze, dus werd mijn amandelen de schuld gegeven. Ik zweer het je, het waren slagers in die tijd. Omdat ik volwassen was (net 20) moest het onder plaatselijke verdoving en ze hadden me gezegd dat het wel mee viel. En luister dan, ik ben nooit een watje geweest. I know pain. Ik heb 3 kinderen gebaard, ik heb fibromyalgie, ik ken wortelkanaalbehandelingen, bekkenverwrichting, migraine, middenoorontsteking, pijnlijke klote onderzoeken, beklemde zenuwen, schoppen en klappen maar nooit, nooit heb ik zoveel pijn gehad als toen. Het viel wel mee, zeiden ze. Godverdomme, zeg. Die hele freakin' verdoving werkte niet! Dat aangename morfine-stoned zijn was binnen no time weg zodra ze me op die stoel begonnen vast te pinnen en toen die ene slagers-assistent mijn hoofd vastklemde wist ik dat ik de lul was, helemaal toen Herr Doktor met die enge schaar op me af kwam, maar dat het zoveel pijn zou doen, dat had ik niet verwacht. Ik had echt geen flauw idee van wat me nou eigenlijk te wachten stond. Die morfine bijvoorbeeld, dat was een verrassing. Een hele leuke verrassing maar wel eentje die ik graag van te voren had willen weten.  Ik waande me heel even Alice in Wonderland, en dat was cool maar ze hadden me moeten inlichten. Stond er ineens zo'n vrolijke verpleegkundige met een shot morfine voor mijn neus en was ik in een poep en een scheet aan het hallucineren. Dat van dat vastpinnen in die stoel, dat hadden ze ook vóór de ingreep mogen vertellen. Voor ik het wist zat ik met mijn hoofd tussen de handen van Joost-mag-weten-wie vastgeklemd, kon ik me niet meer bewegen en tja, toen knalde de adrenaline door mijn lichaam. Ik wilde alleen nog maar vluchten. Dat veranderde toen die arts aan die tweede amandel begon. Blijkbaar begreep mijn onderbewuste dat er no escape was want ik ging vechten. Ik schopte niet expres, niet bewust, het ging helemaal vanzelf, en ik moet dat Duitse accent echt een paar mooie blauwe plekken hebben gegeven, want de man die helemaal geen nazi was maar een kno arts voor wie het een routine klusje was,  gaf mij direct na de ingreep eerlijk toe dat ik zijn schenen goed had geraakt. 'Maar ik snap waarom je kwaad op me was', zei hij erbij, en dat kon ik dan wel weer waarderen, terwijl ik half knock out ging en op een brancard werd gelegd.

En wat is nu de strekking van mijn verhaal? Ik zou het niet weten. Bedenk maar wat. Vind ik leuk. Ik wilde het alleen vertellen omdat ik het te vaak aan mijn kinderen heb verteld om er nog indruk mee te kunnen maken. Ik had dringend nieuw publiek nodig en wat leent zich beter dan een persoonlijk blog om jezelf in de derde persoon neer te zetten als heldin in een dramatisch horror verhaal wat in feite slechts een (waarheidsgetrouw!) verslag is van een simpele chirurgische ingreep die 30 jaar geleden plaats vond?

Vampier

Een gewaarschuwd mens telt voor twee, zeggen ze toch? Laat ik je dan waarschuwen: onderstaand verhaaltje is niet voor bestemd voor lezers met een teer zieltje. Of een zwakke maag. Of onder de 18 jaar. Want, mijn onschuldige nietsvermoedende lezer, in dit stukje blog ga ik bewijzen dat vampiers echt bestaan. Ja, lach me maar uit. Straks piep je wel anders.

 

En hij leek zo normaal. Een doodgewone man. Niets bijzonders. Don't judge a book by it's cover maar zo af en toe zou het handig zijn als er een dikke vette sticker op zou zitten die je waarschuwt voor de inhoud. Als je er dan voor kiest om toch het boek te lezen weet je tenminste dat je voorbereid moet zijn. Ik was inmiddels het een en ander gewend. Dacht ik. Totdat ik hem tegen kwam was ik in de veronderstelling dat ik wist van de hoed en de rand. Ik dacht dat ik het wel allemaal langs had zien komen, dat ik alles wel gezien en gehoord had en dat ik nergens meer van op zou kijken. Fout, fout, fout!

 

'Kun jij me vertellen of de stront in deze film echt is?'. Hij vroeg het me zonder blikken of blozen. Heel relaxed leunde hij tegen de balie aan en overhandigde me een dvd die duidelijk in de categorie 'poep -en plassex' thuis hoorde. Op het hoesje prijkte een foto van een roodharige jongedame die een kalende en gezette vent op leeftijd trakteerde op een ferme straal urine. 'She loves having a human toilet for her golden shower and divine caviar!' riep het enthousiaste onderschrift en ik dacht bij mezelf: 'Oooh, shit' (pun intended), want hoewel je wat mij betreft op sexueel gebied mag doen en laten wat je wilt zolang je er niemand mee kwetst of lastig valt en het met wederzijdse toestemming is, kan ik mij absoluut niet voorstellen dat iemand er een kick van krijgt om zichzelf of een ander te verlagen tot menselijke plee. Wanneer je in een erotica shop werkt moet je echter je persoonlijke mening voor je houden. Tenzij het om iemand gaat die zich misdraagt is het onprofessioneel en slecht voor het bedrijf om een klant te laten blijken dat je hem of haar maar een rare pervert vindt. (Plus het is ook in je eigen belang om voldoende afstand te houden want voor je het weet wordt je uitgenodigd om deel te nemen aan activiteiten waar je helemaal geen zin in hebt.) 'Ik heb geen flauw idee', antwoordde ik dus zo neutraal mogelijk. Ik zal het even uitleggen voor die lezers die er niks van snappen: in sommige poep-pornofilms maken ze gebruik van nep stront zoals mengsels van ontbijtkoek met water maar de ware liefhebbers willen alleen the real thing, dus echte pis (golden shower) en vooral echte poep (caviar). 'Ik vind dat zo prachtig om te zien. Maar dan moet het wel echt zijn'. Ik slikte een opkomende giechel weg. Extreme porno is meestal duurder dan doorsnee porno en als deze man zijn geld wilde besteden aan een film met poepende mensen dan moest hij vooral zijn gang gaan. Kom maar op met die euro's. Hij bekeek het dvd hoesje aandachtig en vervolgde: 'Ik vind het ook zo geweldig om een vrouw in mijn bek te laten schijten. Helemaal als ze diarree heeft'.

 

Die zag je niet aan komen, he, beste lezer? Ik ook niet. De man kende geen enkele schaamte. Integendeel, hij bleek een trotse exhibitionist met een voorliefde voor werkelijk elke vorm van 'afwijkend' sexueel gedrag te zijn. Niet dat hij te pas en te onpas zijn lul tevoorschijn haalde en onschuldige voorbijgangers lastig viel. Pedosexuele neigingen had hij ook niet want hij hield van kinderen op een gezonde manier. (Anders had ik hem trouwens zonder meer aangegeven bij de politie.) Voor ik het wist stond ik aan de ene kant geshockeerd maar aan de andere kant ook gefascineerd te luisteren naar de ontboezemingen van een man die makkelijk je doodnormale buurman zou kunnen zijn maar die in werkelijkheid genoot van dingen waar de gemiddelde mens niet eens aan wil dénken. 'Ik heb jarenlang mijn sexualiteit onderdrukt', en hij vertelde me dat hij netjes getrouwd was geweest, huisje, boompje, beestje, maar dat hij heel ongelukkig was en dat hij zo'n groot verlangen had om zichzelf te bevrijden dat hij op een gegeven moment drastisch zijn leven is gaan veranderen. 'Ik heb sex met vrouwen, ik doe het met mannen, 1 op 1 of met een groep. Ook buitenshuis, lekker in de vrije natuur. Ik hou van de natuur. Prachtig, die schapen die in de lente elkaar bespringen. Ik maak er graag foto's van. Rij ik met mooi weer in m'n cabrio door de polder en daar kan ik dan zo van genieten'. Intussen bedankte ik de goden dat mijn schatje er niet was want die had hem allang verbaal neergeschoten. Het was een trage, veel te rustige dag in de sexshop en ik had me uren zitten vervelen. Er was nauwelijks wat te doen geweest en er was nauwelijks geld in het laatje gekomen. Mijn behoefte aan een beetje leven in de brouwerij, aan wat spanning en sensatie in combinatie met de aanblik van de lege kassa en een soort van puberale nieuwsgierigheid die ik voelde, maakte dat ik de man ongestoord verder liet vertellen. 'Ik heb laatst heerlijk gevrejen met een vrouw van 94. Ze had al 30 jaar geen sex meer gehad. Het was een onvergetelijke ervaring'. Zijn persoonlijke taboes doorbreken, dat was het doel in zijn leven geworden, en hij zag het als zijn roeping om mensen die ook bevrijd willen worden van de schaamte over hun sexuele behoeften te inspireren hun grenzen te onderzoeken en eventueel te verleggen. Wat ik op zich nog wel een nobel streven vond. Maar toen kwam het.

 

Goed. Ik onderbreek m'n verhaal even want het lijkt me verstandig om je nog een keer te waarschuwen. Het gaat vies worden nu. Echt vies. Dus ga later niet zeuren omdat je iets gelezen hebt wat je absoluut never nooit had willen lezen. En ga niet achteraf klagen dat je dankzij mijn blog iets te weten bent gekomen wat je liever in geen 1000 jaar had willen weten. Ik kies ervoor om erover te schrijven, maar jij bent degene die ervoor kiest om wel of niet verder te lezen. Duidelijk?

 

'Jij komt me over als iemand die niet snel oordeelt. Heb ik gelijk?', vroeg hij. Je bent natuurlijk gek in je hoofd als je zoiets gaat ontkennen (of ontzettend eerlijk) dus ik knikte. 'Want ik heb een vraag. Zou één van mijn minnaressen hier in de winkel rond mogen lopen in een kort rokje zonder slipje?'. Waarom hij daar toestemming voor vroeg begreep ik niet. Dat kon ze toch makkelijk stiekem doen zonder dat ik het door had? Of dacht hij dat ik elke klant controleerde op het al dan niet dragen van ondergoed? Maar hij was nog niet uitgesproken. Er kwam meer. 'Maar dan moet ze wel ongesteld zijn. Zonder tampon. Dat het bloed langs de binnenkant van haar dijen naar beneden loopt'. Oooooh, dus dát bedoelde hij... Ik gedachten nam ik dat ene knikje wat ik hem net had gegeven direct terug. Ik oordeel wel, ik oordeel wel, ik oordeel hartstikke verschrikkelijk wel! 'Nee, daar begin ik niet aan. Dat kan echt niet', gaf ik hem antwoord, zonder uitleg want die was ik hem niet verschuldigd. 'Jammer. Maar ik begrijp het wel. Het leek me alleen zo geil. Dat zij hier zou rondlopen en ik kon kijken naar haar, snap je wel? Menstruatiebloed is het mooiste dat er is'. Weg was mijn behoefte aan spanning en sensatie en leven in de brouwerij en ook mijn nieuwsgierigheid was er vandoor gegaan, met de staart tussen de benen. 'Ik snap niet dat er mannen zijn die het vies vinden om sex te hebben met een vrouw die ongesteld is. Ik vind dat bloed fantastisch'. Intussen haalde hij zijn pinpas te voorschijn om de human toilet dvd te betalen. Godenzijdank, in ieder geval kocht hij tenminste nog iets. 'Ik koop 'm toch maar. Hij is 49,95 toch?', en terwijl hij zijn pincode in toetste, 'Ik vraag ook wel eens aan mijn minnaressen of ik hun volle tampon mag hebben. Die zuig ik dan leeg. En nee, dank je, ik hoef geen tasje, ik neem de dvd zo mee'.

 

Ja, je leest het goed. 'Die zuig ik dan leeg'. Nu voel je je een beetje misselijk, he? Maar je was eigenwijs, he? En net als ik destijds was je nieuwsgierig, geef maar toe. Vampiers bestaan echt. Menselijke bloedzuigers, en oh, de horror, dat bedoel ik dus letterlijk. Ze bestaan echt en ze hebben niet het uiterlijk van een Twilight emo of een Interview with a Vampire goth. Ze zien eruit als je buurman. Doodgewoon. Ik had je gewaarschuwd.