Contractbreuk

Het is alweer een paar jaar geleden. En ik zeg je, zoals ik hem destijds ook al heb gezegd: als hij in een dronken geile bui zijn lul in een ander had gestopt, dan had ik hem kunnen vergeven. Dan was het een eenmalig slippertje geweest en hoewel dat me ook niet bepaald vrolijk zou hebben gemaakt zou het geen reden zijn geweest om bij hem weg te gaan. Mensen doen soms domme dingen. Ik ook. Ik ben geen heilige. En ik vermoed dat zelfs heiligen wel eens domme dingen doen. Maar hij was niet dronken. En het was niet eenmalig.

Het klinkt absoluut niet romantisch maar een psychologe zei me ooit dat elke relatie te vergelijken is met een overeenkomst, een contract, opgesteld en ondertekend door beide partijen, in overleg en met beider goedkeuring. Veranderingen in het contract zijn onvermijdelijk, vooral wanneer het gaat om een langdurige relatie. Mensen veranderen. Omstandigheden veranderen. Wat eerst prima werkt kan na verloop van tijd een punt van ergernis worden, een excuus om ruzie te maken, een belemmering om te groeien of om jezelf te zijn binnen de relatie. Het is een illusie om te denken dat wanneer je elkaar eenmaal hebt gevonden, de dingen vanzelf zullen gaan en dat je wat die relatie betreft rustig op je luie gat kunt blijven zitten. Wil je dat een relatie stand houdt dan zul je open moeten staan voor aanpassingen aan de overeenkomst, voor het in overleg veranderen van regels die jij en de ander ooit hadden opgesteld maar die op een gegeven moment niet meer blijken te werken. Het vraagt lef, vertrouwen en goede communicatie maar wanneer de relatie sterk genoeg is hoeft het geen probleem te zijn. Mits beide partijen het eens zijn met de wijzigingen. Het is geven en nemen, met inachtneming van je eigen grenzen en die van de ander, want van een ongelijkwaardige relatie wordt niemand gelukkig. En wanneer ineens blijkt dat één van de twee stiekem de regels heeft veranderd, tja, dan moet je niet raar opkijken als het mis gaat.

Hij en ik, wij hadden in ons contract staan dat we elkaar trouw zouden zijn, dat we eerlijk tegen elkaar zouden zijn en dat we er ongeacht de vele tegenslagen, kuilen en hobbels voor elkaar zouden zijn. Drie keer het woord elkaar in één zin, een zin die nergens zwart op wit stond geschreven maar die grote betekenis had voor ons allebei. Samen hadden we een denkbeeldige handtekening gezet onder een verbond dat voor altijd stand zou houden. Dacht ik. Hij mag van alles en nog wat over mij zeggen maar hij weet dat ik me aan de afspraak heb gehouden. Ik was trouw. Ik was eerlijk. En ik was er voor hem, no matter what, dus ook in moeilijke tijden. Dat was mijn keuze. Niemand zette een gun tegen mijn hoofd en dwong me om ruim drie jaar bij die man te blijven. Spijt heb ik daar nooit van gehad, ook nu niet. Ik was zijn vrouw en hij was mijn man. Totdat hij besloot dat het een goed idee was om een verhouding te beginnen met iemand anders. Achter mijn rug, terwijl hij mij vertelde dat ik zijn one and only was. En dáár had ik niet voor getekend.

 

Het is een van mijn stokpaardjes. Liefde moet hand in hand met respect gaan. Maar wat is respect? Voor mij heeft het niets te maken met verering en voetstukken maar alles met waardering en serieus genomen worden. Respect voor een ander betekent de ander zien. Elkaar respecteren is elkaar erkennen. Erachter komen dat je partner je bedriegt voelt alsof je niet gezien wordt. Ik ontdekte dat hij mij niet trouw was en zo van het ene moment op het andere voelde ik me the invisible woman. Er was met mij gespeeld. No respect. Had ik het kunnen weten? Nee. In een andere stad beminde hij een ander die ook van niets wist. Had zij het kunnen weten? Nee. Hij bedroog ons allebei. Dat meisje dacht ook dat zij zijn one and only was.  Voor haar was ík de ander die hij in een andere stad beminde. Net zomin als ik het mezelf kwalijk kan nemen, kan ik haar ook niet kwalijk nemen dat zij hem geloofde.

 

Omdat vreemdgaan iets is waar de meeste mensen niet openlijk voor uit willen komen is het moeilijk om duidelijk en betrouwbare cijfers te krijgen over overspel. Geschat wordt dat 31% van de heterosexuele Nederlandse bevolking tussen de 20 en 45 jaar buiten de pot pist (tegenover een wereldwijd gemiddelde van 22% dus wtf is hier aan de hand?). Diverse grote DNA onderzoeken geven aan dat 10% van alle kinderen in Nederland buitenechtelijk is verwekt. Eén op de drie mannen en vrouwen die ingeschreven staat bij een datingsite schijnt al een relatie te hebben. Single vrouwen blijken eerder bewust een verhouding aan te gaan met een man die al een partner heeft dan andersom en vreemdgaan van de man wordt binnen een relatie over het algemeen makkelijker vergeven dan vreemdgaan van de vrouw. Maar ik heb nog een cijfer en als je dat leest vraag je je af waar we hier in Nederland in godsnaam mee bezig zijn want meer dan 90% van de mensen zegt vreemdgaan af te wijzen...

 

Je partner bedriegen is een schending van de overeenkomst die jullie beide hebben ondertekend. Anders zou het geen bedrog zijn. Het is je reinste contractbreuk want je kiest er bewust voor om je niet aan de afgesproken regels te houden en om op die manier je relatie te saboteren. Bedrog komt uit. Het kan maanden, jaren duren maar uiteindelijk val je door de mand want de gemiddelde vreemdganger beschikt nu eenmaal niet over de skills en faciliteiten van een undercover agent met een dubbelleven. 'Actie is reactie', zei hij altijd en dus gooide ik hem eruit. Ik voelde me verraden, voor schut gezet en afgedankt. Ik pijnigde mezelf met vragen waar ik nooit een bevredigend antwoord op zou krijgen. Ik voelde me bestolen, van zowel de toekomst als het verleden. Voor mijn gevoel had hij zijn reet afgeveegd met ons contract en ik kon maar niet begrijpen waarom.

 

Een paar jaar verder zijn we nu en ik heb geleerd. Ik heb geleerd wat ik waard ben, als mens, als vrouw, maar vooral als partner. Aan mij heb je geen makkelijke (onder andere door mijn achtergrond) maar wel een hele goede. En ik heb geleerd grenzen te stellen in de liefde, ook in de liefde, of misschien wel juíst in de liefde. Voorheen stond ik niet echt stil bij wat er in die overeenkomst genaamd relatie moest komen te staan. Trouw, respect en eerlijkheid zag ik als iets vanzelfsprekend en daar hoefde niet uitgebreid over vergaderd te worden. Nu heb ik ze opgenomen in de voorwaarden van het contract dat ik hoop ooit weer te zullen ondertekenen. Alleen wanneer ik er zeker van ben dat een man die voorwaarden volkomen begrepen heeft, zonder meer bereid is om te voldoen aan mijn eisen en bewijst dat hij mij ziet, dat hij mij erkent, mag hij mij zijn vrouw noemen en niet eerder. Dát is wat ik waard ben.

 

Dit is geen gebruik maken van mijn blog om een ex publiekelijk te schande te zetten of om met een beschuldigend vingertje naar hem te wijzen. Zich schamen doet hij zelf al volop en zijn schuldgevoelens zijn al groot genoeg, daar heeft hij mij niet voor nodig. Die man is ook goed voor me geweest, ik wens hem geen kwaad toe en er staat geen woord wat niet allang bekend is bij die mensen die er toe doen, zowel voor mij als voor hem. Het is ook niet de bedoeling om mezelf als een zielig slachtoffer neer te zetten want ik voel me geen slachtoffer en zielig ben ik ook niet. Als bedrogene kun je verbitterd raken maar dat heb ik niet in me. Mensen worden bedrogen in de liefde en je kunt tal van artikelen lezen over de beweegredenen van vreemdgangers maar wanneer het je overkomt heb je weinig aan die psychologische verklaringen omdat het je zó raakt en je zó met jezelf confronteert. Het is een pijnlijk proces maar het kan ook heel leerzaam zijn. Ik ben er een stuk wijzer door geworden en ik moet je eerlijk zeggen dat ik er ook sterker door ben geworden. (Achteraf gezien, hè? Had je me destijds gezegd dat ik zijn overspel moest beschouwen als iets positiefs dan had ik je waarschijnlijk op je bek geramd.) Vroeger dacht ik dat ik zou sterven aan een gebroken hart als mijn man me zou bedriegen of dat ik toch op z'n minst helemaal zou flippen en compleet zou doordraaien maar ik leef nog, ik ben niet geflipt en niet  compleet doorgedraaid. Integendeel, door zijn overspel ben ik wakker geworden.
 

Ik had alleen liever op een andere manier wakker willen worden.

 

Denk na voordat je besluit het contract tussen jou en je partner ergens in een la te proppen waar je het niet ziet liggen. Gebruik je hersenen en niet je geslachtsdelen en wees eerlijk tegen jezelf en tegen de ander. Een keer verliefd worden op iemand anders kan gebeuren. Dat is ook lullig maar dat heb je niet in de hand. Maar wat je vervolgens doet met die verliefdheid, daar ben jij wel de baas over. Jij bent degene die beslist of een verliefdheid gevolgen krijgt of niet. Een keer fantaseren over sex met een ander dan je partner kan ook gebeuren. Maar het uitleven van die fantasie, daar ga jij over. Vreemdgaan doe je niet per ongeluk. (Tenzij je door drank en/of drugs helemaal van de wereld bent en niet beseft waar je mee bezig bent; dat is ook dom maar voor een keertje zou ik het waarschijnlijk door de vingers kunnen zien - uiteindelijk.) Vreemdgaan is een keuze. Na die keuze zou het wel eens too late to apologize kunnen zijn. Dénk voor je doet. Je partner belazeren en erover zwijgen omdat je bang bent voor de consequenties mag dan begrijpelijk zijn als je in de schoenen van de bedrieger staat maar de bedrogene vraagt zich af waarom hij of zij het niet waard was om eerlijk tegen te zijn en dat voelt zwaar klote. Denk daar aan voor je de beslissing neemt om te beginnen aan iets wat hoogstwaarschijnlijk zal leiden tot veel verdriet en pijn bij minstens één persoon in die stiekeme driehoek van leugens en geheimen. Wijzig de inhoud van jullie contract niet zonder zijn of haar medeweten en toestemming. Durf eerlijk te zijn en show some respect. Dan had je maar niet je handtekening moeten zetten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brief aan mijn aanstaande

Lieve toekomstige man van mijn hart,

Ik schrijf je deze brief omdat er wat dingen zijn die je nog niet weet van mij en die ik perse van te voren al met je wil delen. Onbekenden zijn we voor elkaar omdat we elkaar nog niet hebben ontmoet maar eens komt de dag waarop jij in mijn leven stapt en ik in het jouwe en alles zal veranderen. Hoe, waar en wanneer we elkaar tegen zullen komen weet ik niet. Ik ben geen helderziende. Ik heb geen idee onder welke omstandigheden en in welke situatie we zullen ophouden vreemden voor elkaar te zijn. Tuurlijk fantaseer ik wel eens over onze allereerste ontmoeting en probeer ik me een voorstelling te maken van de manier waarop je me in eerste instantie vlinders in mijn buik gaat geven en vervolgens mijn hart zal veroveren. En natuurlijk zal het allemaal anders gaan dan in mijn fantasieën en ga je me verrassen. Daar twijfel ik niet aan.

Wat ik je wil zeggen is dat ik enigszins in mijn broek zal schijten  wanneer dat moment is aangebroken. Want ik ben niet zo'n heldin op het gebied van romantiek. Mijn rugzak heeft een flink formaat, ik waarschuw je alvast, en je moet dus wel stevig in je schoenen staan en niet het type man zijn dat weg rent zodra hij erachter komt dat bepaalde bagage die ik met me mee sleep zwaarder is dan hij had verwacht. Aan een slapjanus heb ik niets. Ik laat me ook niet afschrikken door de inhoud van jouw rugzak.

Tenzij je er een vrouw in hebt verstopt. Dan bedoel ik niet een overleden grote liefde of een ex waar je met warmte aan terug denkt. Je bent geen jonkie meer dus je hebt een verleden, ook wat relaties betreft, en dat accepteer ik, daar ga ik niet moeilijk over doen. Ik heb het over een dame die als een duveltje uit een doosje tevoorschijn springt en waar je me niets over hebt verteld omdat je niet wilde dat ik wist van jouw stiekeme buiten-de-pot pisserij. Zo'n dame dus. Je concubine, maîtresse, buitenvrouw, minnares. Of misschien zelfs je echtgenote of je vaste vriendin. Surprise! Meneer heeft al een mevrouw! Ik ken die film en het is een kutfilm. Wat een drama, wat een gelul en bullshit, met al die achterlijke plotwendingen, en wat een klote einde, zeg. Ik heb die hele film afgekeken, tot en met de aftiteling, en ik hoef 'm echt niet nog eens te zien. Zwaar teleurgesteld was ik na afloop, en mijn rugzak een paar kilootjes zwaarder. Andersom, mijn vooralsnog onbekende lieveling, ben ik wel eens (of eigenlijk meerdere keren, maar dat vertel ik je later wel) in de gelegenheid geweest om het gras te laten maaien door een ander dan mijn vaste tuinman, maar ik heb het niet in me om vreemd te gaan. Google het woord 'trouw' en bovenaan de zoekresultaten zul je mijn naam zien staan. Wanneer ik voor jou ga, ga ik helemaal, 100%, in voor -en tegenspoed, ik volg je desnoods tot the dark side of the Moon en terug, uit vrije wil en onvoorwaardelijk. Ik zal je nooit bedriegen. Je hoeft nooit te vrezen dat ik op je hart ga stampen en je een dolk in de rug steek. Ik zal je nooit verraden. Liefhebben doe ik op de all the way manier, ook als we niet bij elkaar kunnen zijn. Ik kan niet anders. Ik heb nooit anders gekund.

Maar maak alsjeblieft niet de vergissing te denken dat dit betekent dat je overal mee weg kunt komen. Zie het alsjeblieft niet als een vrijbrief om mij aan te doen wat ik jou zou besparen. Wees een echte kerel. Waardeer wat ik je heb te bieden, maak er geen misbruik van maar laat het een reden zijn om mij nooit te belazeren. Laat de woorden die uit je mond komen oprecht en eerlijk zijn en laat je daden het bewijs zijn van je trouw. Ik vraag je niet goed te maken wat een ander heeft verpest. Zijn fouten zijn niet de jouwe. Maar wanneer jij en ik elkaar ontmoeten, wanneer wij elkaar aankijken en elkaar zien en het verlangen om samen de afslag richting de tweebaansweg te nemen steeds sterker wordt, zorg er dan voor dat het ook echt 'jij en ik' is, en dat het nooit  'jij, ik en een ander wijf' zal blijken te zijn. Je mag je geheimen hebben maar speel geen spelletjes. Knikkeren op het speelplein mag je zonder mij doen, helemaal als je vals speelt. We zijn geen kinderen meer, mijn schatje in spe, het speelkwartier is over, en we weten allebei dat valsspelers de uiteindelijke verliezers zijn want wanneer het bedrog uitkomt, wat slechts een kwestie van tijd is, wil niemand meer met ze spelen.

Ik hoop niet dat ik je het gevoel geef dat ik je nu al loop te beschuldigen vanuit de misvatting dat alle mannen hetzelfde zijn. Ik weet heel goed dat niet alle mannen hetzelfde zijn en ik beschuldig je helemaal nergens van. (Ik ken je niet eens, haha.) Met een beetje mazzel ben je precies de man die ik verdien, wat wil zeggen dat je de man bent die mij verdient. Dat zou ik fijn vinden. Ik bedenk me trouwens ineens iets. Die film waar ik het over had, heb jij die toevallig ook gezien? Het zou kunnen toch? Mannen hebben niet het alleenrecht op overspel plegen en harten breken. Ook vrouwen kunnen bitches zijn. Maar goed, dat zal dan wel ooit ter sprake komen wanneer we eraan toe zijn om elkaar te laten snuffelen in onze respectievelijke rugzakken. Ik ben wel benieuwd naar wat er allemaal in die van jou zit. Ik hoop op weinig lucht en veel inhoud want dat betekent dat je veel levenservaring hebt en dat je door het leven bent gekneed en gevormd en getekend en gekleurd, tot de unieke man die je nu bent en die ooit, op een goede dag, voor mijn neus zal staan.

Mijn aankomende prins in bij voorkeur een stoere auto maar op de fiets mag ook, ik wil je kunnen respecteren. Niet vanwege je baan, het saldo op je rekening, je huis, je kleding, de lengte van je lul of de omvang van je spieren. Ik wil je kunnen respecteren vanwege je trouw, eerlijkheid en gezond verantwoordelijkheidsgevoel. Daar scoor je hoge punten mee en die eigenschappen zorgen er bovendien voor dat ik je je ochtendhumeur, het consequente dutje na sex , je voorliefde voor gerechten die zorgen voor grote hoeveelheden gas én je angst voor de kat vergeef. Love without respect is no love. Als je werkelijk mijn aanstaande Mister Right bent, dan weet je dat.

Ik ga zo maar eens stoppen want anders wordt het een te lange brief. En ik heb gezegd wat ik wilde zeggen. Anders ga ik alleen maar ouwehoeren. Nog niet geïdentificeerde lieverd van me, zorg goed voor jezelf, wees veilig, stel me niet teleur wanneer de tijd daar is en geloof me nou maar, de kat doet echt niks. Tot dan, kus, veel liefs,
                               Yvonne

Hell hath no fury...

Ik ben zo iemand met wie mensen graag praten. Ook mensen die ik maar 'n beetje of soms zelfs helemaal niet ken. Ik weet niet of het komt door mijn grote blauwe ogen maar ook wildvreemden beginnen soms gewoon tegen me te lullen en dan hebben ze het niet alleen over het weer.  De ene keer krijg ik iets te horen wat blijft hangen, de andere keer begin ik halverwege het verhaal mijn interesse te verliezen, maar ergens voel ik me wel vereerd dat ik iets heb wat mensen aanmoedigt om tegen me te gaan praten. Zo weet ik dus uit de eerste hand en uit zijn eigen mond dat die ene meneer met dat pokdalige gezicht en dat valse hondje zorgt voor een zieke en alcoholistische partner en dat hij vroeger de halve homo scene heeft geneukt want hij was nogal een wilde. Die oudere dame die altijd in uitbundige kleuren gekleed gaat en met een stok loopt, wordt  'de witte heks' genoemd, waar ze erg trots op is, hoewel ik geen flauw idee heb waarom ze haar zo noemen, want dat vertelde ze er niet bij. De 24-jarige dochter van een of ander vaag vrouwtje met een neuspiercing en uitgezakte Uggs dat een stukje met me mee naar huis liep en geen moment haar mond dicht hield, werd zomaar overgeplaatst naar een ander filiaal van de Wibra, schandalig vond die moeder het, want nu kon ze niet meer bij haar dochter langs gaan tijdens het werk om even te kletsen. En of ik misschien haar dochter kende? Maar ga nou niet denken dat ik de Lieve Lita van de buurt ben. Ik doe niet aan advies geven, tenminste, ik ben zuinig met advies uitdelen aan mensen die ik nauwelijks of niet ken en al helemaal als er niet om gevraagd wordt. Wijze raad kan ook domme raad zijn wanneer je niet weet wat er precies speelt en elk mens zit anders in elkaar. Ik weet niet hoe het is als je bang bent dat je grote liefde in Brazilië alleen maar bij je blijft vanwege je fraaie banksaldo of hoe het voelt als je zoon je vertelt dat hij geen kinderen wil en zich heeft laten steriliseren en dat je dus nooit oma zult worden. Plus wat voor mij werkt hoeft voor een ander helemaal niet te werken dus ben ik voorzichtig. Ik heb een methode ontwikkeld. Wat ik doe in zulke situaties is luisteren en op gepast momenten gooi ik er een naar mijn mening of gevoel gepaste reactie tegenaan, variërend van 'Echt waar?' tot een schouderklopje of een glimlach, en af en toe een opmerking waarvan ik dan maar hoop dat de strekking wordt begrepen, tot het moment daar is om vriendelijk afscheid te nemen. Zo hou ik afstand en blijf ik bij mezelf maar geef ik toch de ander de kans om even een praatje te houden. Wanneer ik behoefte heb om me helemaal af te sluiten op straat en ik in een asociale bui ben zet ik mijn mp3 spelertje aan, oortjes in en hiphop op. Mijn onzichtbare schild.

Zij woonde vroeger bij mij in de wijk maar is jaren geleden al verhuisd naar de 'overkant' , de Rivierenbuurt. Een beetje een raar wijf en altijd in voor een babbeltje, hoewel ik wel 'ns verlegen werd bij bepaalde onderwerpen van gesprek, aangezien ze ook graag babbelde over persoonlijke zaken die mij eigenlijk geen hol aangingen en die ik soms ook helemaal niet wilde weten. Laatst kwamen we elkaar tegen tijdens het boodschappen doen. Ik met mijn kattenbak-korrels (mijn kat poept veel!) plus hooi voor de cavia en zij met een grote zak appelen want ze wilde appelmoes maken. Ik mocht haar altijd wel, ze deed haar eigen ding, ging haar eigen weg. Haar kerel vond ik een beetje een rare. Net iets te vriendelijk, te charmant, te flirterig, te geïnteresseerd om oprecht over te komen. Dát ze het me halverwege de Rijnstraat pal voor de ingang van de Dirk ineens vertelde verbaasde me maar wát ze me vertelde kwam niet als een verrassing: ze had hem de deur uitgezet. Hij bleek al een tijdje stiekem een ander te hebben. En misschien zelfs twee maar dat wist ze niet zeker. Tja, klote natuurlijk, wat ik uit eigen ervaring weet maar ik had geen behoefte om die informatie met haar te delen plus ik was moe dus mompelde ik iets van ' wat erg' en 'zijn verlies' en ik riep iets vaags over karma. Karma erbij halen helpt over het algemeen als je bedrogen bent en je het gevoel hebt dat je machteloos staat; 'what goes around comes around' is een gedachte die troost en voldoening geeft. Alleen hier ging ik de fout in. Want zij dacht dat ik met karma 'wraak' bedoelde en ze greep de gelegenheid aan om eens goed haar gal te spuien. Ik was niet voorzichtig genoeg geweest. De strekking werd niet begrepen. Driftig hing ze haar boodschappentas aan het stuur van haar fiets. 'Ooh, zeker weten, mijn wraak zal zoet zijn', brieste ze venijnig, 'Gaat die eikel nog zitten klagen ook! Maar wacht maar, hij ontkomt zijn straf niet. Hij gaat boeten! Ik maak hem kapot'. Er volgde een verhaal over emails en Facebook en  ratten en vijanden. Huh, ratten en vijanden? Ooh, shit, ik had gewoon mijn mond moeten houden, waarom had ik mijn mond niet gehouden? Hell hath no fury like a woman scorned en haar op zich begrijpelijke maar ook ietwat griezelige woede deed me denken aan alle wraakzuchtige scenario's die ik destijds had verzonnen, toen ik pas ontdekt had dat ik bedrogen was, maar omdat ik geen zin had om mijn handen vuil te maken én omdat ik veel waarde hecht aan het principe dat je oogst wat je zaait besloot ik om karma het, in dit geval, vieze werk te laten doen. Maar dat hoefde zij niet te weten. Scheldend op haar overspelige ex haalde ze haar fiets van het slot. 'Als hij niet stopt met mij zwart te maken ga ik alles op het internet zetten. Mijn broertje gaat me erbij helpen. Ja, die wil ook wraak, hè? Van zijn grote zus blijf je af. M'n broertje wil 'm het liefst dood schoppen maar dat mag -ie niet van mij. Jij gaat niet de bak in voor die etterbak van een ex van mij, heb ik gezegd. Maar boeten zal hij! Wat vind jij?'. Vragend keek ze me aan. En eerlijk is eerlijk, ver achter in mijn hoofd klonk een stemmetje wat duidelijk niet van Lieve Lita was maar van mijn eigen restje scorned woman dus dat gebitch negeerde ik want op 'Hell yeah, that motherfucker is going down!' zat niemand te wachten. Maar bovendien begon ik me af te vragen of die vreemdganger van haar niet heel misschien toevallig een reden had om te klagen. Ik begon me te irriteren. Ineens mocht ik haar niet meer zo. Ontdekken dat je bedrogen bent is verschrikkelijk en het kan extreme emoties en gedachten oproepen bij de bedrogene maar bij deze vrouw droop de negativiteit van haar af. Ze had nog net geen giftanden gekregen. Ik wilde alleen nog maar naar huis, de kattenbak verschonen, en dat zegt wat, want ik doe dat kokhalzend. Mijn methode had duidelijk gefaald dit keer. En ik voelde me allesbehalve vereerd. Dan blijft er nog maar één optie over. Afkappen die handel. Ik haalde mijn kleine mp3 spelertje uit mijn jaszak. 'Zeg, ik moet ervandoor'.  Ik wilde niks meer horen over wraak nemen en vijanden en geschifte ex-en en weet ik veel wat ze nog meer voor mij in petto had. Shield up!