Wat ik je zeggen wil.

Voor wie het niet heeft maar wel graag zou willen.

Hij was het. Je weet wel, de enige, de ware, de prins en zo. Perfect was Moos zeker niet maar hij was perfect voor mij. Hij was geen gemakkelijke man om mee te leven maar hij dééd iets met me, van binnen, daar waar het telt, onherroepelijk en onverbiddelijk, snap je? Op mijn 17e leerde ik hem kennen, hij was net 18, we kregen kinderen, we trouwden en bleven bij elkaar, 25 jaar, tot aan zijn dood in 2006. Zo werd ik op mijn 42ste weduwe en dacht ik dat ik verder zou moeten leven zonder enige, zonder ware, zonder prins. Niet dat ik mezelf in mijn eentje zag wegkwijnen in een huisje vol katten en stofnesten, met een eenzaam hart en een al net zo eenzaam lichaam, want ik zou heus nog wel een man tegenkomen met wie ik het leuk zou gaan hebben maar meer dan 'leuk'? Nee, ik dacht dat dát er niet meer in zat voor mij. En ik had er eigenlijk wel vrede mee. Dacht ik. Met 'leuk' zou ik genoegen nemen, zonder te klagen, zonder zielig te zijn, zonder een knagend 'Is dit alles wat er is?'-gevoel want kom op, ik moest wel realistisch blijven, toch? Hoe vaak maak je een Echt Grote Liefde mee? Wist ik veel op dat moment. 

Het leven is raar, hè? Er gebeurt van alles en nog wat en je moet je maar staande zien te houden, hoewel het soms het beste is om niet te blijven staan maar je mee te laten drijven. Dat je over elk aspect van je leven controle kunt hebben is flauwekul. Een illusie die je beter kunt loslaten want anders raak je geheid gefrustreerd en teleurgesteld. Plus je mist al die verrassingen, plotselinge wendingen en onverwachte ontwikkelingen wanneer je de boel perse onder controle wilt houden en ik vind dat je jezelf daarmee te kort doet. Structuur in het leven hebben we allemaal nodig maar het is de chaos die het interessant maakt, die het spannend houdt. 'Toeval' geeft je de kans om te groeien, om jezelf en de wereld beter te leren kennen en dan maakt het in principe niet uit of het om 'pech' of om 'mazzel' gaat want het effect kan precies hetzelfde zijn. Daar heb je dan wel weer controle over trouwens.

Ik was 44 toen ik Gilli tegenkwam, hij was 34. Aan een relatie dacht ik helemaal niet. Sex wilde ik want al 18 maanden deed weduwe Teekamp het met een vriendje op batterijen en ik verlangde naar het gevoel, de geur en het gewicht van een echt mannenlijf met alles erop en eraan. Ooh, en sex kreeg ik, verrukkelijke sex, maar waar ik dus niet op had gerekend was dat ik verliefd werd en ja, dat had zeker te maken met dat verrukkelijke, maar het was meer. Hij raakte me. Over en uit, he came, he saw, he conquered en het enige wat ik kon doen was me overgeven. In zijn imperfectie perfect voor mij. Holy shit. Binnen no time zei ik in opperste verbazing tegen mezelf: "Ooooh, jij bent zwáár de lul, dame". En zo schrok ik een paar maanden na onze eerste encounter midden in de nacht wakker en realiseerde ik me: Gilli is het. De enige, de ware, de prins en zo, en ik wil niet meer alleen maar 'leuk', ik wil álles en meer. Met hem.

We waren vier jaar bij elkaar en toen ging het mis. "I fucked up", zou hij later in de woorden van Carlito ('Carlito's Way') Brigante zeggen en ik zette hem uit huis. Kapot was ik ervan. En wat me ongelooflijk pissig maakte omdat ik verdomme met een zwaar gebroken hart rondliep, was dat ik van hem bleef houden. Ik had een scharrel tussendoor, ik deed wat vergelijkend warenonderzoek en single zijn had zeker voordelen maar het maakte niks uit. "Ik wil hem niet terug!" blufte ik me twee jaar lang een weg, wat eigenlijk grote onzin was maar ik deed erg mijn best om het ook zelf te geloven. Weet je hoe vaak ik me in die periode heb afgevraagd wat er in vredesnaam mis was met mij dat ik hem niet kon loslaten? Wat was ik voor zwak vrouwtje? Woedend was ik, en ik nam me plechtig voor om maar weer gewoon genoegen te gaan nemen met 'leuk', want tering, dit was niet gezond. Voor mij hoefde het niet meer, de liefde.

Maar weet je wat het is? De liefde de rug toekeren in een poging controle te krijgen over je hart en je leven en jezelf te beschermen, dat is niet goed. En 'leuk', dat is geen liefde, althans niet in mijn boekje, dat is middelmatig en incompleet. Dat leerde ik gaandeweg in de twee jaar dat we uit elkaar waren en ik hem bleef missen. Ik keek in de spiegel, ik daagde mezelf uit: "Wil je perse met hem zijn of durf je niet alleen te leven?", een eerlijke vraag waar ik mezelf eerlijk antwoord op gaf. Ik ontdekte dat er helemaal niks mis is met mij. Ik kan niet maar een beetje houden van, ik ben van de alles-of-niets afdeling, ik reis in de 100 %-all-the-way trein, ik gelóóf in ware liefde. Het is wie ik ben. Negen maanden zijn we nu weer samen. Want het antwoord op die ene vraag was en is ja, ik wil perse met hem zijn. Hij is het. 

Zo blij en dankbaar ben ik dat ik dit mag meemaken, twee keer zo'n Echt Grote Liefde. Eerst Moos, nu Gilli. Ik ben zo'n verrekte mazzelkont. Het leven kwam met een plotselinge omwenteling, met een enorme verrassing, ik had het niet verwacht, ik zag het niet aankomen. Keer de liefde niet de rug toe. Doe jezelf niet tekort en blijf erin geloven. Sta open voor die chaos, de wanorde, de risico's én de beloning. Don't settle for less. Die verrekte mazzel kun jij ook krijgen. Dat is wat ik je zeggen wil. Ik heb er alleen wat meer woorden voor gebruikt.

Babette en mijn bajesklant

'Dat kan ik me voorstellen', zei ze. Zij, Babette, een vriendin die ik al jaren kende maar die ik door omstandigheden niet vaak sprak, had gevraagd naar 'die kerel van mij', want die had ze nog nooit ontmoet. Of we nog wel bij elkaar waren want ik woonde nu toch alleen? 'Ja, hoor, we zijn nog steeds bij elkaar'. En toen had ik natuurlijk met een of ander lulverhaal kunnen komen. Ik had haar wijs kunnen maken dat mijn vent op zee zat, ver weg richting Verweggistan, zwetend en zwoegend in de buik van een schip, zijn heimwee verbloemend met Fishermen's Friends. Of misschien zat hij in het leger, en was hij opgeroepen om te strijden voor vrede en democratie ergens in een verscheurd land aan de andere kant van de wereld, waar hij elke avond het geweer schoonmaakte dat hij naar mij had vernoemd. Of ik had kunnen zeggen dat hij tijdelijk in Paramaribo woonde om daar zijn terminaal zieke lievelingsoom te verzorgen, die verder niemand meer had behalve een gevaarlijke voodoo buurvrouw en haar gekke zoon en daarvan wist iedereen dat ze uit waren op de duku van oom Wilfried. Maar weet je wat het is met mij? Ik heb zo'n bloedhekel aan schijnheiligheid en toneelspelen. Plus ik ken weinig schaamte. (En, ik geef het eerlijk toe, ik vind het zo nu en dan erg lekker en bevredigend om mensen een tikkeltje te verrassen. Maar dat was nu niet aan de orde.) Dus gaf ik haar eerlijk antwoord. 'Die kerel van mij  zit vast. Hij zit in de gevangenis, alweer vijf maanden nu'. Haar mond viel open. 'Oooh, wat erg voor je', en ja, hoor, daar kwam het, 'Maar je bent dus nog steeds bij hem?', enigszins geshockeerd over zoveel in haar ogen blijkbaar misplaatste trouw. 'Ja. Natuurlijk. Ik hou van die man'. Ze deed haar best om haar afkeur onder bedwang te houden (dat moet gezegd worden) en keek me aan. 'Maar hij zit daar niet zomaar. En jij wacht op hem, een crimineel? Waar ben je nou mee bezig, Yvonne?', op het kwasi geduldige toontje van een hulpverlener tegen een eigen-wijze client. Ik vertelde haar over liefde en trouw en over de man achter de crimineel. 'Hij mag dan een crimineel zijn, voor mij is hij op de eerste plaats mijn man. Ik volg mijn hart. En ik laat mijn man niet in de steek'. Babette leunde naar achteren in haar stoel en sloeg haar armen over elkaar. 'Dat kan ik me voorstellen', zei ze en ik wist dat ze loog.

 

Recente cijfers kon ik niet vinden maar in 2011 waren er 12.735 gedetineerden in Nederland waarvan 11.965 mannen en 775 vrouwen. Hoeveel gedetineerden er een vaste relatie met iemand buiten de muren hebben, weet ik niet, en ik weet ook niet hoe groot de overlevingskans is van een relatie tussen twee mensen waarvan er één binnen de muren zit. Ik schat dat percentage niet hoog. Het ís ook moeilijk om in zo'n situatie je relatie goed te houden. Het is zwaar, voor allebei, je moet stevig in je schoenen staan en je door heel wat emoties heen worstelen. Je moet je best doen om niet van elkaar te vervreemden wanneer je elkaar maar één uurtje per week kunt zien. Het geeft spanningen en stress en ruzies met woorden waar je later spijt van krijgt. Degene binnen moet de persoon buiten durven te vertrouwen en degene buiten mag het vertrouwen van de persoon binnen niet beschamen. Je zult de vrouwen de kost moeten geven die hun gedetineerde man niet trouw zijn. Ik heb de verhalen gehoord en ik heb geen goed woord over voor die wijven want je maakt je man helemaal gek en hij kan niks doen. Waar ik ook niet tegen kan zijn die dames die schaamteloos delen in de buit die manlief mee naar huis brengt en die dan later, als hun kerel in de bak zit, gaan lopen klagen en huilen en schelden, alsof zij het onschuldige slachtoffer zijn. Voor mij was en is het simpel. Of je staat achter je man of je staat niet achter hem. Je hoeft het niet eens te zijn met zijn baan als inbreker of drugsdealer (of bankdirecteur) maar wanneer je ervoor kiest om 100 % achter je man te staan, en een carrière switch zit er niet in, hoe graag je dat ook wilt, dan accepteer je zijn criminele activiteiten én eventuele gevolgen, want aan een dergelijke relatie kleven natuurlijk risico's. Kun je dat niet, dan moet je die man laten gaan. Voor jezelf én voor hem, want ook criminelen hebben een hart dat gebroken kan worden.

Ik miste hem zo verschrikkelijk. In vier penitentiaire inrichtingen heb ik hem bezocht. De Koepel in Haarlem, de Bijlmer bajes, de p.i. in Lelystad en die in Grave, bij Nijmegen. Ik heb me nooit geschaamd voor mijn relatie met hem, ook niet toen hij vast zat. Meestal kreeg ik van vrouwen negatieve reacties en van mannen positieve reacties wanneer ze hoorden dat ik het liefje van een gedetineerde was. Vrouwen veroordeelden me vanwege het feit dat ik bij hem bleef, mannen spraken hun welgemeende waardering uit. Ik kan me nog herinneren, in een sneakershop op de Nieuwedijk, waar ik voor mijn schatje nieuwe patas kwam kopen, en ik de VIP treatment kreeg van de manager zodra hij me hoorde vragen of ik wat langer de tijd kon krijgen om die sneakers eventueel te ruilen, vanwege de invoer/uitvoer procedure in de gevangenis. 'Je bent een kanjer', zei hij tegen me en duwde de verkoper die me hielp opzij. 'Ga jij iemand anders helpen. Deze dame verdient alle respect en hulp die we haar kunnen geven'. Of die keer toen ik mijn treinkaartje niet kon vinden, op weg van Lelystad terug naar Amsterdam, en de controleur tussen de spullen die ik uit mijn tas had gevist een formulier met het adres van de p.i. Lelystad zag liggen. 'Je komt net van bezoekuur?', en ik vertelde dat ik bij mijn man was geweest. 'Laat dat kaartje dan maar zitten. Jij hebt nu wel wat anders aan je hoofd. Maak je niet druk, je bent een goede vrouw'.

 

Ik werd er altijd een beetje verlegen van, want ikzelf vond het niet zo speciaal en bijzonder wat ik deed. Je houdt van je kerel en je doet je ding. Zo ingewikkeld vond ik dat niet. Maar ik waardeerde het wel. Waar mijn seksegenoten over het algemeen naar me keken alsof ik óf zielig óf dom was kreeg ik van leden van het andere geslacht respect en een schouderklopje. En ik ben ook maar een mens. Ik kan wel een grote mond hebben en de hele tijd stoer doen maar natuurlijk konden die negatieve responses me dwars zitten. Het is niet leuk om het gevoel te hebben dat je je moet verontschuldigen voor het volgen van je hart. Van een crimineel mag je niet houden, laat staan van een crimineel in detentie en wanneer je dat toch doet en er voor kiest om trouw op hem te wachten is er blijkbaar iets mis met je. Er is me zelfs wel eens gevraagd of ik bij hem bleef omdat ik eigenlijk bang voor hem was of omdat ik dacht dat ik niets beters kon krijgen. Zulke vragen zeiden meer over de vragenstellers dan over mij en weerhielden me er niet van om te blijven luisteren naar mijn hart en daar openlijk voor uit te komen maar ik moest af en toe echt mijn best doen om me niet een alien te gaan voelen.

 

Met die vriendin is het nooit meer goed gekomen. Niet alleen veroordeelde ze mij vanwege mijn beslissing om bij mijn 'bajesklant' te blijven maar ook had ze problemen met mijn houden van een srananman. Onze vriendschap stierf bij het zien van de vieze blik in haar ogen toen ze hoorde waar hij vandaan kwam. 'En hij is ook nog een Surinamer! Sinds wanneer val jij op negers?', en nog zie ik haar hoofdschuddend naar haar eigen (joodse half Indo!) kerel kijken. Weet je wat het is? Ik ben oud en wijs genoeg om mijn eigen beslissingen te nemen zonder dat ik de goedkeuring van anderen nodig heb en dat ik daarbij de neiging heb om dingen te doen en keuzes te maken die niet altijd door iedereen worden begrepen, dat weet ik. Babette hoefde het ook echt niet met mij eens te zijn. Ieder mens is uniek. Maar veroordeel mij niet want dat recht heb je niet. Kijk niet op mij neer, betuttelend, neerbuigend of beledigd vanwege mijn manier van leven, toen of nu of in de toekomst, terwijl je nooit in mijn schoenen hebt gestaan. Ik volg mijn hart en mijn eigen richtlijnen. Ook toen het betekende dat ik gefouilleerd moest worden om zestig minuten écht alleen te kunnen zijn met mijn liefste, een crimineel achter slot en grendel. Ik heb Babette nooit meer gesproken. En dat is maar goed ook.

 

 

Contractbreuk

Het is alweer een paar jaar geleden. En ik zeg je, zoals ik hem destijds ook al heb gezegd: als hij in een dronken geile bui zijn lul in een ander had gestopt, dan had ik hem kunnen vergeven. Dan was het een eenmalig slippertje geweest en hoewel dat me ook niet bepaald vrolijk zou hebben gemaakt zou het geen reden zijn geweest om bij hem weg te gaan. Mensen doen soms domme dingen. Ik ook. Ik ben geen heilige. En ik vermoed dat zelfs heiligen wel eens domme dingen doen. Maar hij was niet dronken. En het was niet eenmalig.

Het klinkt absoluut niet romantisch maar een psychologe zei me ooit dat elke relatie te vergelijken is met een overeenkomst, een contract, opgesteld en ondertekend door beide partijen, in overleg en met beider goedkeuring. Veranderingen in het contract zijn onvermijdelijk, vooral wanneer het gaat om een langdurige relatie. Mensen veranderen. Omstandigheden veranderen. Wat eerst prima werkt kan na verloop van tijd een punt van ergernis worden, een excuus om ruzie te maken, een belemmering om te groeien of om jezelf te zijn binnen de relatie. Het is een illusie om te denken dat wanneer je elkaar eenmaal hebt gevonden, de dingen vanzelf zullen gaan en dat je wat die relatie betreft rustig op je luie gat kunt blijven zitten. Wil je dat een relatie stand houdt dan zul je open moeten staan voor aanpassingen aan de overeenkomst, voor het in overleg veranderen van regels die jij en de ander ooit hadden opgesteld maar die op een gegeven moment niet meer blijken te werken. Het vraagt lef, vertrouwen en goede communicatie maar wanneer de relatie sterk genoeg is hoeft het geen probleem te zijn. Mits beide partijen het eens zijn met de wijzigingen. Het is geven en nemen, met inachtneming van je eigen grenzen en die van de ander, want van een ongelijkwaardige relatie wordt niemand gelukkig. En wanneer ineens blijkt dat één van de twee stiekem de regels heeft veranderd, tja, dan moet je niet raar opkijken als het mis gaat.

Hij en ik, wij hadden in ons contract staan dat we elkaar trouw zouden zijn, dat we eerlijk tegen elkaar zouden zijn en dat we er ongeacht de vele tegenslagen, kuilen en hobbels voor elkaar zouden zijn. Drie keer het woord elkaar in één zin, een zin die nergens zwart op wit stond geschreven maar die grote betekenis had voor ons allebei. Samen hadden we een denkbeeldige handtekening gezet onder een verbond dat voor altijd stand zou houden. Dacht ik. Hij mag van alles en nog wat over mij zeggen maar hij weet dat ik me aan de afspraak heb gehouden. Ik was trouw. Ik was eerlijk. En ik was er voor hem, no matter what, dus ook in moeilijke tijden. Dat was mijn keuze. Niemand zette een gun tegen mijn hoofd en dwong me om ruim drie jaar bij die man te blijven. Spijt heb ik daar nooit van gehad, ook nu niet. Ik was zijn vrouw en hij was mijn man. Totdat hij besloot dat het een goed idee was om een verhouding te beginnen met iemand anders. Achter mijn rug, terwijl hij mij vertelde dat ik zijn one and only was. En dáár had ik niet voor getekend.

 

Het is een van mijn stokpaardjes. Liefde moet hand in hand met respect gaan. Maar wat is respect? Voor mij heeft het niets te maken met verering en voetstukken maar alles met waardering en serieus genomen worden. Respect voor een ander betekent de ander zien. Elkaar respecteren is elkaar erkennen. Erachter komen dat je partner je bedriegt voelt alsof je niet gezien wordt. Ik ontdekte dat hij mij niet trouw was en zo van het ene moment op het andere voelde ik me the invisible woman. Er was met mij gespeeld. No respect. Had ik het kunnen weten? Nee. In een andere stad beminde hij een ander die ook van niets wist. Had zij het kunnen weten? Nee. Hij bedroog ons allebei. Dat meisje dacht ook dat zij zijn one and only was.  Voor haar was ík de ander die hij in een andere stad beminde. Net zomin als ik het mezelf kwalijk kan nemen, kan ik haar ook niet kwalijk nemen dat zij hem geloofde.

 

Omdat vreemdgaan iets is waar de meeste mensen niet openlijk voor uit willen komen is het moeilijk om duidelijk en betrouwbare cijfers te krijgen over overspel. Geschat wordt dat 31% van de heterosexuele Nederlandse bevolking tussen de 20 en 45 jaar buiten de pot pist (tegenover een wereldwijd gemiddelde van 22% dus wtf is hier aan de hand?). Diverse grote DNA onderzoeken geven aan dat 10% van alle kinderen in Nederland buitenechtelijk is verwekt. Eén op de drie mannen en vrouwen die ingeschreven staat bij een datingsite schijnt al een relatie te hebben. Single vrouwen blijken eerder bewust een verhouding aan te gaan met een man die al een partner heeft dan andersom en vreemdgaan van de man wordt binnen een relatie over het algemeen makkelijker vergeven dan vreemdgaan van de vrouw. Maar ik heb nog een cijfer en als je dat leest vraag je je af waar we hier in Nederland in godsnaam mee bezig zijn want meer dan 90% van de mensen zegt vreemdgaan af te wijzen...

 

Je partner bedriegen is een schending van de overeenkomst die jullie beide hebben ondertekend. Anders zou het geen bedrog zijn. Het is je reinste contractbreuk want je kiest er bewust voor om je niet aan de afgesproken regels te houden en om op die manier je relatie te saboteren. Bedrog komt uit. Het kan maanden, jaren duren maar uiteindelijk val je door de mand want de gemiddelde vreemdganger beschikt nu eenmaal niet over de skills en faciliteiten van een undercover agent met een dubbelleven. 'Actie is reactie', zei hij altijd en dus gooide ik hem eruit. Ik voelde me verraden, voor schut gezet en afgedankt. Ik pijnigde mezelf met vragen waar ik nooit een bevredigend antwoord op zou krijgen. Ik voelde me bestolen, van zowel de toekomst als het verleden. Voor mijn gevoel had hij zijn reet afgeveegd met ons contract en ik kon maar niet begrijpen waarom.

 

Een paar jaar verder zijn we nu en ik heb geleerd. Ik heb geleerd wat ik waard ben, als mens, als vrouw, maar vooral als partner. Aan mij heb je geen makkelijke (onder andere door mijn achtergrond) maar wel een hele goede. En ik heb geleerd grenzen te stellen in de liefde, ook in de liefde, of misschien wel juíst in de liefde. Voorheen stond ik niet echt stil bij wat er in die overeenkomst genaamd relatie moest komen te staan. Trouw, respect en eerlijkheid zag ik als iets vanzelfsprekend en daar hoefde niet uitgebreid over vergaderd te worden. Nu heb ik ze opgenomen in de voorwaarden van het contract dat ik hoop ooit weer te zullen ondertekenen. Alleen wanneer ik er zeker van ben dat een man die voorwaarden volkomen begrepen heeft, zonder meer bereid is om te voldoen aan mijn eisen en bewijst dat hij mij ziet, dat hij mij erkent, mag hij mij zijn vrouw noemen en niet eerder. Dát is wat ik waard ben.

 

Dit is geen gebruik maken van mijn blog om een ex publiekelijk te schande te zetten of om met een beschuldigend vingertje naar hem te wijzen. Zich schamen doet hij zelf al volop en zijn schuldgevoelens zijn al groot genoeg, daar heeft hij mij niet voor nodig. Die man is ook goed voor me geweest, ik wens hem geen kwaad toe en er staat geen woord wat niet allang bekend is bij die mensen die er toe doen, zowel voor mij als voor hem. Het is ook niet de bedoeling om mezelf als een zielig slachtoffer neer te zetten want ik voel me geen slachtoffer en zielig ben ik ook niet. Als bedrogene kun je verbitterd raken maar dat heb ik niet in me. Mensen worden bedrogen in de liefde en je kunt tal van artikelen lezen over de beweegredenen van vreemdgangers maar wanneer het je overkomt heb je weinig aan die psychologische verklaringen omdat het je zó raakt en je zó met jezelf confronteert. Het is een pijnlijk proces maar het kan ook heel leerzaam zijn. Ik ben er een stuk wijzer door geworden en ik moet je eerlijk zeggen dat ik er ook sterker door ben geworden. (Achteraf gezien, hè? Had je me destijds gezegd dat ik zijn overspel moest beschouwen als iets positiefs dan had ik je waarschijnlijk op je bek geramd.) Vroeger dacht ik dat ik zou sterven aan een gebroken hart als mijn man me zou bedriegen of dat ik toch op z'n minst helemaal zou flippen en compleet zou doordraaien maar ik leef nog, ik ben niet geflipt en niet  compleet doorgedraaid. Integendeel, door zijn overspel ben ik wakker geworden.
 

Ik had alleen liever op een andere manier wakker willen worden.

 

Denk na voordat je besluit het contract tussen jou en je partner ergens in een la te proppen waar je het niet ziet liggen. Gebruik je hersenen en niet je geslachtsdelen en wees eerlijk tegen jezelf en tegen de ander. Een keer verliefd worden op iemand anders kan gebeuren. Dat is ook lullig maar dat heb je niet in de hand. Maar wat je vervolgens doet met die verliefdheid, daar ben jij wel de baas over. Jij bent degene die beslist of een verliefdheid gevolgen krijgt of niet. Een keer fantaseren over sex met een ander dan je partner kan ook gebeuren. Maar het uitleven van die fantasie, daar ga jij over. Vreemdgaan doe je niet per ongeluk. (Tenzij je door drank en/of drugs helemaal van de wereld bent en niet beseft waar je mee bezig bent; dat is ook dom maar voor een keertje zou ik het waarschijnlijk door de vingers kunnen zien - uiteindelijk.) Vreemdgaan is een keuze. Na die keuze zou het wel eens too late to apologize kunnen zijn. Dénk voor je doet. Je partner belazeren en erover zwijgen omdat je bang bent voor de consequenties mag dan begrijpelijk zijn als je in de schoenen van de bedrieger staat maar de bedrogene vraagt zich af waarom hij of zij het niet waard was om eerlijk tegen te zijn en dat voelt zwaar klote. Denk daar aan voor je de beslissing neemt om te beginnen aan iets wat hoogstwaarschijnlijk zal leiden tot veel verdriet en pijn bij minstens één persoon in die stiekeme driehoek van leugens en geheimen. Wijzig de inhoud van jullie contract niet zonder zijn of haar medeweten en toestemming. Durf eerlijk te zijn en show some respect. Dan had je maar niet je handtekening moeten zetten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brief aan mijn aanstaande

Lieve toekomstige man van mijn hart,

Ik schrijf je deze brief omdat er wat dingen zijn die je nog niet weet van mij en die ik perse van te voren al met je wil delen. Onbekenden zijn we voor elkaar omdat we elkaar nog niet hebben ontmoet maar eens komt de dag waarop jij in mijn leven stapt en ik in het jouwe en alles zal veranderen. Hoe, waar en wanneer we elkaar tegen zullen komen weet ik niet. Ik ben geen helderziende. Ik heb geen idee onder welke omstandigheden en in welke situatie we zullen ophouden vreemden voor elkaar te zijn. Tuurlijk fantaseer ik wel eens over onze allereerste ontmoeting en probeer ik me een voorstelling te maken van de manier waarop je me in eerste instantie vlinders in mijn buik gaat geven en vervolgens mijn hart zal veroveren. En natuurlijk zal het allemaal anders gaan dan in mijn fantasieën en ga je me verrassen. Daar twijfel ik niet aan.

Wat ik je wil zeggen is dat ik enigszins in mijn broek zal schijten  wanneer dat moment is aangebroken. Want ik ben niet zo'n heldin op het gebied van romantiek. Mijn rugzak heeft een flink formaat, ik waarschuw je alvast, en je moet dus wel stevig in je schoenen staan en niet het type man zijn dat weg rent zodra hij erachter komt dat bepaalde bagage die ik met me mee sleep zwaarder is dan hij had verwacht. Aan een slapjanus heb ik niets. Ik laat me ook niet afschrikken door de inhoud van jouw rugzak.

Tenzij je er een vrouw in hebt verstopt. Dan bedoel ik niet een overleden grote liefde of een ex waar je met warmte aan terug denkt. Je bent geen jonkie meer dus je hebt een verleden, ook wat relaties betreft, en dat accepteer ik, daar ga ik niet moeilijk over doen. Ik heb het over een dame die als een duveltje uit een doosje tevoorschijn springt en waar je me niets over hebt verteld omdat je niet wilde dat ik wist van jouw stiekeme buiten-de-pot pisserij. Zo'n dame dus. Je concubine, maîtresse, buitenvrouw, minnares. Of misschien zelfs je echtgenote of je vaste vriendin. Surprise! Meneer heeft al een mevrouw! Ik ken die film en het is een kutfilm. Wat een drama, wat een gelul en bullshit, met al die achterlijke plotwendingen, en wat een klote einde, zeg. Ik heb die hele film afgekeken, tot en met de aftiteling, en ik hoef 'm echt niet nog eens te zien. Zwaar teleurgesteld was ik na afloop, en mijn rugzak een paar kilootjes zwaarder. Andersom, mijn vooralsnog onbekende lieveling, ben ik wel eens (of eigenlijk meerdere keren, maar dat vertel ik je later wel) in de gelegenheid geweest om het gras te laten maaien door een ander dan mijn vaste tuinman, maar ik heb het niet in me om vreemd te gaan. Google het woord 'trouw' en bovenaan de zoekresultaten zul je mijn naam zien staan. Wanneer ik voor jou ga, ga ik helemaal, 100%, in voor -en tegenspoed, ik volg je desnoods tot the dark side of the Moon en terug, uit vrije wil en onvoorwaardelijk. Ik zal je nooit bedriegen. Je hoeft nooit te vrezen dat ik op je hart ga stampen en je een dolk in de rug steek. Ik zal je nooit verraden. Liefhebben doe ik op de all the way manier, ook als we niet bij elkaar kunnen zijn. Ik kan niet anders. Ik heb nooit anders gekund.

Maar maak alsjeblieft niet de vergissing te denken dat dit betekent dat je overal mee weg kunt komen. Zie het alsjeblieft niet als een vrijbrief om mij aan te doen wat ik jou zou besparen. Wees een echte kerel. Waardeer wat ik je heb te bieden, maak er geen misbruik van maar laat het een reden zijn om mij nooit te belazeren. Laat de woorden die uit je mond komen oprecht en eerlijk zijn en laat je daden het bewijs zijn van je trouw. Ik vraag je niet goed te maken wat een ander heeft verpest. Zijn fouten zijn niet de jouwe. Maar wanneer jij en ik elkaar ontmoeten, wanneer wij elkaar aankijken en elkaar zien en het verlangen om samen de afslag richting de tweebaansweg te nemen steeds sterker wordt, zorg er dan voor dat het ook echt 'jij en ik' is, en dat het nooit  'jij, ik en een ander wijf' zal blijken te zijn. Je mag je geheimen hebben maar speel geen spelletjes. Knikkeren op het speelplein mag je zonder mij doen, helemaal als je vals speelt. We zijn geen kinderen meer, mijn schatje in spe, het speelkwartier is over, en we weten allebei dat valsspelers de uiteindelijke verliezers zijn want wanneer het bedrog uitkomt, wat slechts een kwestie van tijd is, wil niemand meer met ze spelen.

Ik hoop niet dat ik je het gevoel geef dat ik je nu al loop te beschuldigen vanuit de misvatting dat alle mannen hetzelfde zijn. Ik weet heel goed dat niet alle mannen hetzelfde zijn en ik beschuldig je helemaal nergens van. (Ik ken je niet eens, haha.) Met een beetje mazzel ben je precies de man die ik verdien, wat wil zeggen dat je de man bent die mij verdient. Dat zou ik fijn vinden. Ik bedenk me trouwens ineens iets. Die film waar ik het over had, heb jij die toevallig ook gezien? Het zou kunnen toch? Mannen hebben niet het alleenrecht op overspel plegen en harten breken. Ook vrouwen kunnen bitches zijn. Maar goed, dat zal dan wel ooit ter sprake komen wanneer we eraan toe zijn om elkaar te laten snuffelen in onze respectievelijke rugzakken. Ik ben wel benieuwd naar wat er allemaal in die van jou zit. Ik hoop op weinig lucht en veel inhoud want dat betekent dat je veel levenservaring hebt en dat je door het leven bent gekneed en gevormd en getekend en gekleurd, tot de unieke man die je nu bent en die ooit, op een goede dag, voor mijn neus zal staan.

Mijn aankomende prins in bij voorkeur een stoere auto maar op de fiets mag ook, ik wil je kunnen respecteren. Niet vanwege je baan, het saldo op je rekening, je huis, je kleding, de lengte van je lul of de omvang van je spieren. Ik wil je kunnen respecteren vanwege je trouw, eerlijkheid en gezond verantwoordelijkheidsgevoel. Daar scoor je hoge punten mee en die eigenschappen zorgen er bovendien voor dat ik je je ochtendhumeur, het consequente dutje na sex , je voorliefde voor gerechten die zorgen voor grote hoeveelheden gas én je angst voor de kat vergeef. Love without respect is no love. Als je werkelijk mijn aanstaande Mister Right bent, dan weet je dat.

Ik ga zo maar eens stoppen want anders wordt het een te lange brief. En ik heb gezegd wat ik wilde zeggen. Anders ga ik alleen maar ouwehoeren. Nog niet geïdentificeerde lieverd van me, zorg goed voor jezelf, wees veilig, stel me niet teleur wanneer de tijd daar is en geloof me nou maar, de kat doet echt niks. Tot dan, kus, veel liefs,
                               Yvonne

Bedgeheimen

Mijn bed is helemaal voor mij alleen. Ik heb geen relatie dus ik hoef mijn dekbed met niemand te delen. Je mandje helemaal voor jezelf hebben - omdat je single bent - is absoluut een voordeel maar ome Johan heeft gelijk. Want elke nacht in je eentje in slaap moeten vallen en elke ochtend in je eentje wakker moeten worden - omdat je single bent - is een nadeel. Het zijn die eeuwige twee kanten van de medaille, met voordelen aan de ene zijde en nadelen aan de andere kant en ze komen niet zonder elkaar. Je kunt niet zeggen: Laat die minder aangename shit maar zitten, ik ga alleen voor de lol en het plezier. Plus en min zitten aan elkaar vast, onafscheidelijk, en jij moet ermee leven.

Ik ben nu een jaar of twee single. Heb tussendoor wel een korte scharrel van een paar maandjes gehad en een beetje lopen klooien met een andere man maar een serieuze vaste relatie heb ik al twee jaar niet gehad. Alles is relatief en voor mij is dat lang, 24 maanden zonder vaste partner. Ik was 25 jaar met de vader van mijn dochters. Vervolgens anderhalf jaar weduwe en de relatie die ik daarna kreeg duurde 3,5 jaar. Sindsdien heb ik het bed voor mezelf. Ik slaap niet graag naast iemand anders dan de man waar ik van hou. Ik vind dat niet fijn, het is te intiem en ik word er onrustig van, dus verkeer ik de hele nacht in die verwarrende toestand tussen slapen en waken in en sta ik op met een katerig gevoel en een grote behoefte om zo snel mogelijk in mijn eentje in bed te kruipen om slaap in te halen. Alleen naast mijn lief wil ik slapen en die heb ik niet. Sex heb ik ook alleen met mijn lief. Ik ben niet van de one night stands en friends with benefits. Het logische gevolg is dat het kussen naast dat van mij uitsluitend daar ligt omdat het anders zo raar staat, één kussen op een twéépersoons bed.

Alleenheerschappij over je bed betekent doen en laten wat je wilt in je bed. Chocolate chips cookies eten en overal kruimels rondstrooien. Ook midden in de nacht. En niemand die er over moppert. Je hoeft nooit te vechten om het dekbed en 's ochtends veel te vroeg wakker te worden omdat je zulke ijskoude voeten hebt en je schatje alle dekens heeft gestolen. Dat shirtje wat eigenlijk al een beetje naar zweet begint te ruiken kan je best nog een nachtje aan want er is toch niemand die het merkt en dan hoef je nog geen schone te pakken. Morgen gaat -ie de was in. Stommelend om half vier 's nachts naar de wc gaan omdat je blaas op knappen staat zonder dat je stil en voorzichtig hoeft te zijn. En je kan gewoon het licht aan doen zonder dat er iemand begint te piepen. Ongestoord scheten laten, ook de stiekeme stinkerds en de krachtige kanonschoten. De enige die eventueel groen uitslaat ben jij dus laat ze maar vliegen. Is nog beter voor je maag en darmen ook. Hoog in het rijtje pluspunten staat alle ruimte die je hebt in bed. Desnoods slaap je overdwars, het maakt niet uit. Niemand heeft last van jouw positietje windmolen of je priemende elleboog en knie en wanneer je voeten te warm zijn hoef je ze niet uit bed te steken en bang te zijn dat een monster eraan gaat knauwen maar schuif je ze gewoon een halve meter op naar een koeler plekje. Als een kleuter je kussen helemaal onder kwijlen in je slaap? Geen probleem. De hond of de kat of misschien wel allebei 's nachts gezellig tegen je aan gekruld? Gewoon van genieten want er is niemand die gaat klagen over de haren die ze achter laten. Of het zand, de dode muis, de haarbal, de geur van natte hond. Jij bent de enige die iets te vertellen heeft over het bed!

Maar ja, die medaille, hè, en die keerzijde waar niet aan te ontsnappen valt, in ieder geval niet wat mij persoonlijk betreft. Je bed gebruiken om fijn in je eentje te doe-het-zelven is leuk en aardig maar stukken minder aangenaam dan samen met iemand de lakens te kreukelen en tenzij je houdt van casual sex zonder attachments moet je het dus altijd solo doen, wat op een gegeven moment net zoiets wordt als je trek in chocolade truffeltaart proberen te stillen door een boterham met chocopasta naar binnen te proppen. Best lekker maar lang niet zo bevredigend. Ook een gemis is een kacheltje naast je wanneer het koud is en waardoor je tijdens strenge winters gedwongen bent om onder twee extra dekens te slapen in je ouwe joggingbroek met dikke sokken aan je voeten. Wakker schrikken na een rottige droom en de geruststelling van een vertrouwd lichaam naast je moeten missen is ook minder. Hij of zij hoeft er niet wakker voor te worden, het simpele feit dat je de ademhaling van de ander naast je hoort en je knus en veilig tegen hem of haar aan kunt kruipen, is al voldoende. Samen in slaap vallen, benen in elkaar verstrengeld of met een warme arm om je heen, lepeltje, lepeltje, is er niet bij, net zoals samen ontwaken en nog even of wat langer half in coma genietend tegen elkaar aan blijven liggen, tot het écht tijd is om op te staan. Geen nachtkusje, geen ochtendzoentje. Dat de hond of de kat of misschien wel allebei bij je op bed slapen doet niets af aan het feit dat je toch elke nacht in je uppie de dag afsluit en elke ochtend in je uppie begint aan een nieuwe dag.

 

Vrijheid en ruimte versus gedeelde intimiteit en geborgenheid. Elk nadeel heeft zijn voordeel en vice versa. Ik ben niet zoekende en stiekem ben ik ook een tikkeltje angstig om weer verliefd te worden en me te binden vanwege de risico's maar ik betrap me er af en toe op dat ik naar mijn bed kijk en dat lege kussen en me afvraag hoe lang het nog gaat duren voor er weer een man in mijn leven verschijnt die het waard is om voortaan buiten de slaapkamer mijn chocolate chips cookies te eten. Eentje voor wie ik een fris, schoon shirtje aantrek, de kat van het bed jaag en scheten bewaar voor op het toilet. Een liefste die een plekje in mijn bed verdient en voor wie ik graag de voordelen van het alleen slapen op geef. Hoe lang gaat het nog duren voordat dat ene kussen er niet meer alleen maar voor de sier ligt?